Nog drie dagen ...
... werken. stop. En dan vakantie met een puikgevulde pocket. stop. Ik snak echt naar de. stop. Maar jullie ook zeker, tenzij je al ge. stop. t bent. stop.
Op mijn werk ben ik echter de laatste dagen niet meer ge-prohibiteerd HUMOR AMARILLO en TRIGGER HAPPY (video.google.com: en dan deze kernwoorden invullen) te bekijken. Mét ingehouden lach weliswaar, maar kom. De kranten blijf ik er eveneens doorjagen. And nobody cares ... Except you (maybe) !
En elke keer weer ...
... vergeten de Spanjaarden misschien wel het belangrijkste dat je op een WK in je koffers volgepakt moet zitten hebben. Hetgeen je de weg wijst op moeilijke momenten. Hetgeen de houders het liefst bijhouden om nooit kwijt te raken. Het licht in de duisternis. Het GELUK.
Een tikkeltje geluk op het moment dat Raul in 2000 een strafschoff huizenhoog overschiet in de laatste seconden. Een beetje fortuinlijkheid op het moment dat de scheidsrechter enkele geldige doelpunten zomaar afkeurt. En wederom de pech hebben dat Henry een fout op Puyol begaat maar redelijk verrassend een cruciale vrije schop krijgt, waarop door concentratieverlies de Spanjaarden de doodsteek toegediend kregen.
Een Henry die na de wedstrijd doodleuk verklaarde: "Met alle respect, maar als je tegen landen speelt met acht man achter de bal, zoals Zuid-Korea, Togo en Zwitserland, dan is het moeilijk."
Eerst dacht ik: waarom voeg je Frankrijk niet aan dat lijstje toe? Maar ík had wel het geluk het licht te zien. Frankrijk speelde namelijk met elf man achter de bal ... Sorry (verdedigende middenvelder) Thierry! Of was het gewoon de "organisatie spelen"?
Ditmaal ging Spanje het helemaal anders doen. Er waren vele redenen zoals onder andere iets meer ervaring, spelers met een toegevoegde waarde die in buitenlandse competities speelden, een eigen competitie die floreerde met winst in UEFA-cup, verschillende topspelers voor verschillende systemen, een goede sfeer en ga zo maar door. En eigenlijk was dat er ook allemaal. Alleen, tja, dat ene ding, realiseerde coach Aragones na afloop, ligt nog in mijn nachtkastje onder de zakdoeken naast de cond ... euh concorde-miniatuur ...
Met opgeheven hoofd naar een volgende blamage, Spanje, of toch ... ?
Op mijn werk ben ik echter de laatste dagen niet meer ge-prohibiteerd HUMOR AMARILLO en TRIGGER HAPPY (video.google.com: en dan deze kernwoorden invullen) te bekijken. Mét ingehouden lach weliswaar, maar kom. De kranten blijf ik er eveneens doorjagen. And nobody cares ... Except you (maybe) !
En elke keer weer ...
... vergeten de Spanjaarden misschien wel het belangrijkste dat je op een WK in je koffers volgepakt moet zitten hebben. Hetgeen je de weg wijst op moeilijke momenten. Hetgeen de houders het liefst bijhouden om nooit kwijt te raken. Het licht in de duisternis. Het GELUK.
Een tikkeltje geluk op het moment dat Raul in 2000 een strafschoff huizenhoog overschiet in de laatste seconden. Een beetje fortuinlijkheid op het moment dat de scheidsrechter enkele geldige doelpunten zomaar afkeurt. En wederom de pech hebben dat Henry een fout op Puyol begaat maar redelijk verrassend een cruciale vrije schop krijgt, waarop door concentratieverlies de Spanjaarden de doodsteek toegediend kregen.
Een Henry die na de wedstrijd doodleuk verklaarde: "Met alle respect, maar als je tegen landen speelt met acht man achter de bal, zoals Zuid-Korea, Togo en Zwitserland, dan is het moeilijk."
Eerst dacht ik: waarom voeg je Frankrijk niet aan dat lijstje toe? Maar ík had wel het geluk het licht te zien. Frankrijk speelde namelijk met elf man achter de bal ... Sorry (verdedigende middenvelder) Thierry! Of was het gewoon de "organisatie spelen"?
Ditmaal ging Spanje het helemaal anders doen. Er waren vele redenen zoals onder andere iets meer ervaring, spelers met een toegevoegde waarde die in buitenlandse competities speelden, een eigen competitie die floreerde met winst in UEFA-cup, verschillende topspelers voor verschillende systemen, een goede sfeer en ga zo maar door. En eigenlijk was dat er ook allemaal. Alleen, tja, dat ene ding, realiseerde coach Aragones na afloop, ligt nog in mijn nachtkastje onder de zakdoeken naast de cond ... euh concorde-miniatuur ...
Met opgeheven hoofd naar een volgende blamage, Spanje, of toch ... ?
posted by Bas at
12:20 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home