Het zijn de Hollanders ...

Hollanders en Barcelona, dat is zoals koek en ei, nesquick en melk, boterhammen met choco of beter: rood en blauw. Zo goed gaan ze samen.

Ze teisteren deze stad in grote getale, maken straten onveilig met hun luid geroep en ongemanierde attitudes en spreken geen woord Spaans. En willen dat ook niet kunnen.

Ze imiteren de Spaanse kapsels, die op zich al uitermate afzichtelijk zijn, op zo'n manier dat ze erin slagen het er nog lelijker uit te laten zien. Over hun kledingstijl zal ik al maar zwijgen.

Bij de ontmoeting roepen ze ongecontroleerd luid HAAAI, dat je alvast begint te vrezen dat zulk een roofdier zich op vervaarlijk dichte afstand van jou bevindt, drukken dan je hand appelmoesplat en razen vervolgens maar door over de meest pietluttige zaken. Uiteindelijk is dat nog niet de jammerlijkste passage van het verhaal. Het afscheid doet je namelijk door de grond zinken van schaamte dat gelijkaardige wezens een variant van jou taal spreken. Want Nederlanders zeggen steevast "doeg" of erger nog "joeg", de nieuwste oranje rage, een collocatie van doei, daag en het jeugdigere joe. Mijn oren zinderen nog steeds. Alhoewel de top of the bill nog blijft: "tot ziens" als afscheid na een telefoongesprek met een volstrekt onbekend iemand waarvan je schier zeker bent dat je de persoon in kwstie nooit, maar dan ook nooit ofte nimmer ontmoeten zal.

En toch. En toch zal een vertegenwoordiger van dat ras deze avond BLAUGRANA naar de zo begeerde titel leiden. Zolang hij maar één van zijn landgenoten opstelt, en de andere klootbommel braafjes op de bank laat ...

Vanavond is de cup
Voor mes que un club !

Barça, Barça, Baaaaarça !